Sa freesde ik God nea, mar dy ûntbiede my,
hy liet in boade komme oan myn doar.
Der wie gjin ûntkommen oan spyt of belies,
ik tute man en bern en joech my oer oan it jachtfjild,
dêr sette ik my te skoar, mar foar my stie in ûnbidige Fries.
En ik ried op it liifleaze dier en doe fleach er,
ik fleach mei wite wynfearren de himel yn,
kroep op knibbels mei inkeld sinneljocht as skûl
yn falskermen om my hinne, reach
fan fyntried dat my heine soe at ik foel.
In lûd klonk: ‘Wat frommes is it, dy’t foar my ferskynt?’
En ik andere: ‘Ik bin fan fiere stamme,
ik haw libbe, leave, deade, my keard en my skamme,
ik bûch foar jo, slach my no mei krús of kjeld.’
Mar ‘t wie net noadich. Bekrûping is in hel.
Wachtendonckse variatie
Zo vreesde ik God nooit, maar die ontbood me,
hij liet een bode komen aan mijn deur.
Er was geen ontkomen aan spijt of krimp,
ik kuste man en kroost en gaf me over aan het jachtveld,
daar verzette ik me, maar voor me stond een
fenomenale Fries.
En ik bereed het lichaamloze paard en daar vloog hij,
ik vloog met witte windveren de hemel in,
kroop op mijn knieën met enkel het licht als schuil
in valschermen om me heen, een web
van fijndraad dat me vangen zou als ik viel.
Een stem klonk: ‘Wie is het, die hier voor mij verschijnt?’
En ik antwoordde: ‘Ik ben van verre stam,
ik heb geleefd, geliefd, gedood, me gekeerd en geschaamd,
ik buig voor u, sla mij nu met kruis of kou.’
Maar ‘t was niet nodig. De hel is berouw.
| 
